 | OMAN |
 | Geografische gegevens: Staatsvorm: Sultanaat Oppervlakte: 212.457 km² (5,1 x Nederland) Inwoners: 2.196.000 (in 2000) Bevolkingsdichtheid: 10 / km² (in 2000) Hoofdstad: Muscat Munteenheid: Omaanse Rial Tijdsverschil met Nederland: 3 uur (later) |
De grenspassage
Op 23 december gingen we de grens met Oman over. Aan de kant van de Emiraten wist men echter niet af van het bestaan van een carnet de passage. De vrouw achter het loket zei dat dit allemaal niet nodig was en dat we gewoon konden doorrijden. Omdat een gedeelte van het carnet bij binnenkomst van het land was ingevuld diende dit ook bij het verlaten van het land te worden gedaan. Zoniet, dan zouden we kans lopen om onze borg (6000 euri) kwijt te raken. Na een half uur overtuigen viel het kwartje en gaf ze een stempel in het carnet. Aan de Omaanse kant liep alles een stuk gesmeerder: visa en autoverzekering waren binnen een half uur afgehandeld. Een carnet de passage is hier niet nodig.
 |  |  |
| Limbo | Effe stoppen om te koken | Door een wadi crossen |
We reden door naar de kustplaats Liwa waar we een leuk plekje aan het strand vonden. 's Avonds kwam volgens ons het hele dorp per auto even een kijkje nemen welke vreemdelingen er op hun strand stonden. Ze reden met een vaartje van 2 km/u langs, draaiden om en reden weer weg. Voor ons was dit een beetje onwennig want we zagen alleen maar een paar lichten. De Omanieten hebben geen slechte bedoelingen (het is een zeer veilig land) maar zijn gewoon nieuwsgierig. We hebben echter liever dat mensen gewoon naar je toe komen (zoals een stel vissers die vis kwamen aanbieden) dan dat 'gesneak'. De volgende dag reden we door de Westelijke Hajar - een gebergte met toppen van zo'n 1500 meter. Het was een prachtige route met kronkelige wegen die op sommige stukken onverhard zijn. Gedeeltes van de weg liggen midden in een wadi, een canyon die als het regent helemaal vol kan lopen. Hierdoor wordt het mensen afgeraden om in een wadi te overnachten; er zijn gevallen bekend van mensen die 's nachts werden overvallen door een vloedgolf. Overnachten in een wadi doen we dus maar niet! We hebben de auto ergens in de bergen neergezet op ca. 20 kilometer van Yanqul. Een plekje in the middle of nowhere; hier woont helemaal niemand!
 |  |  |
| Overnachting in the middle of nowhere | Oasestadje Bat | Bat |
Bat en Al Ayn
De weg na Yanqul was weer verhard; best wel lekker op z'n tijd! In het plaatsje Bat ging het asfalt weer over in een grintpad. 
In Bat bevinden zich resten van zeer oude (3000 v. C.) woningen en graven. Interessant, maar wij waren meer onder de indruk van de oase. Het is er heerlijk koel en alles is groen. Echt een enorm verschil met het landschap dat erg droog is. Zelfs in deze tijd van het jaar is het hier behoorlijk warm (boven de 25 ºC). Daarna reden we naar Al Ayn, een andere oase waar de 5000 jaar oude bijenkorfgraven staan. Als je Al Ayn nadert kun je de graven vanuit de verte zien liggen. Ze staan in een lange rij voor de markante Jebel Misht, een bergkam die loodrecht in het landschap verrijst. De graven bestaan uit grote stenen en zijn ongeveer 3 meter hoog. Helaas is er van de graven nog niet veel bekend. Vanaf Al Ayn volgden we de grintweg naar het zuiden (met gebruikmaking van GPS). Deze leidde tot de hoofdweg naar Nizwa, het religieuze centrum van Oman. Onderweg reden we door Bahla, een plaats die bekend is vanwege het Hisn Tamah Fort (ze zijn in Oman dol op forten en deze staan dus ook overal!). Het is het grootste lemen fort en schijnt een meesterwerk van leemarchitectuur te zijn. Helaas wordt het fort momenteel gerestaureerd en is het niet mogelijk het fort van binnen te bezichtigen. Dan maar een kiekje genomen op afstand.
In Bat bevinden zich resten van zeer oude (3000 v. C.) woningen en graven. Interessant, maar wij waren meer onder de indruk van de oase. Het is er heerlijk koel en alles is groen. Echt een enorm verschil met het landschap dat erg droog is. Zelfs in deze tijd van het jaar is het hier behoorlijk warm (boven de 25 ºC). Daarna reden we naar Al Ayn, een andere oase waar de 5000 jaar oude bijenkorfgraven staan. Als je Al Ayn nadert kun je de graven vanuit de verte zien liggen. Ze staan in een lange rij voor de markante Jebel Misht, een bergkam die loodrecht in het landschap verrijst. De graven bestaan uit grote stenen en zijn ongeveer 3 meter hoog. Helaas is er van de graven nog niet veel bekend. Vanaf Al Ayn volgden we de grintweg naar het zuiden (met gebruikmaking van GPS). Deze leidde tot de hoofdweg naar Nizwa, het religieuze centrum van Oman. Onderweg reden we door Bahla, een plaats die bekend is vanwege het Hisn Tamah Fort (ze zijn in Oman dol op forten en deze staan dus ook overal!). Het is het grootste lemen fort en schijnt een meesterwerk van leemarchitectuur te zijn. Helaas wordt het fort momenteel gerestaureerd en is het niet mogelijk het fort van binnen te bezichtigen. Dan maar een kiekje genomen op afstand. |  |
| Bahla | Man met tulband |
Merry Christmas!
Omdat het eerste kerstdag was besloten we lekker uit eten te gaan. We kozen één van de duurste hotels uit de Lonely Planet uit (Falaj Daris Hotel). Miranda ging vragen of we op de parkeerplaats mochten overnachten indien we in het hotel zouden eten. Was totaal geen probleem: de manager vond het zelfs erg leuk! Eerst zijn we de bar ingedoken om ons eerste biertjesss (Gert) en wijntjesss (Miranda) in lange tijd te nuttigen! Daarna liepen we naar buiten waar prachtig versierde kerstbomen rond het zwembad stonden. Een enorm 4 gangenbuffet wachtte op ons. Soep voor, daarna een salade buffet met wel 10 verschillende soorten. Toen we dit op hadden stond er nog een hoofdgerechtbuffet met heerlijke vis, kip, rundvlees, rijst en aardappeltjes op ons te wachten. Als laatste stond er een toetjesbuffet klaar. Ook drank was er in overvloed: een flinke karaf wijn. Gelukkig sliepen we op de parkeerplaats zodat we al hikkend ons bed in konden kruipen. Merry Christmas!Nizwa
Op tweede kerstdag hebben we een bezoekje gebracht aan de plaats Nizwa. We liepen over de markt waar de lokale mannen khanjars (kromdolken) en geweren aan het verhandelen waren. Ook hier zijn de mannen trots als je een foto van ze wilt nemen. Veel Omaanse mannen dragen een dishdasha (witte gewaden) en een kumma (veelkleurig bestikt kapje) op het hoofd. Sommigen dragen een tulband.
 |  |  |
| Fort in Nizwa | Marktplaats voor kromdolken en geweren | Omaanse mannen in traditionele kleding |
Per ongeluk belandden we op de vismarkt, een hele happening. Hier was goed te zien dat het tonijnseizoen was; er lagen honderden tonijnen op de grond. Het was erg leuk om te zien hoe de vissen gefileerd werden. Op sommige plekken lag zoveel bloed dat Gert bijna op z'n snuit ging. We kregen het idee om een stukje mee te nemen voor de kerstdiner. Toen we naar de prijs vroegen waren we verbaasd: 1 euro voor een kilo tonijn! 'Doet u mij maar een pondje dan! Het mag een onsje meer zijn.'
 |  |  |
| Doet u mij maar een halve kilo tonijn! | Zoveel bloed als in een slechte horrorfilm | Fileren van tonijn |
We struinden verder naar de geiten- en koeienmarkt. Ook hier was het een drukte van jewelste. Gelukkig werd hier niet gefileerd!
The Grand Canyon of Oman
 | 's Middags zijn we doorgereden naar het plateau van Jebel Shams, de hoogste berg van Oman (3009 m). Bij het plaatsje Ghul ging de weg ineens steil omhoog. Na 20 kilometer met veel haarspeldbochten bereikten we The Grand Canyon of Oman (Wadi Ghul). Hier hebben we een kampeerplaatsje uitgezocht (NB 23º12.294' OL 57º12.134') en de rest van de dag rondgehangen. Indrukwekkend waren de lammergieren die boven de canyon rondcirkelden. 's Avonds genoten we van ons gemarineerde tonijntje en hebben we naar de schitterende zonsondergang gekeken - de wolken veranderden continu van kleur: geel, oranje, rood, paars. Helaas hadden we dit keer geen wijn want dit is alleen in hotels verkrijgbaar. Toen we op 27 december naar beneden reden en stopten om een foto te maken stopte er ineens een dikke Landcruiser naast ons. 'Gaan jullie na Oman naar India en Nepal?' werd er in het Nederlands gevraagd. 'Dat is wel de bedoeling' antwoordden wij. 'OK, dan ken ik jullie website' was de reactie. Vonden wij natuurlijk een hele eer! We maakten kennis met Albert en Brenda die ruim 3 weken in Oman op vakantie waren. |
 |  |  |
| Grand Canyon of Oman | Een prachtige zonsondergang | Enkele minuten later... |
Off-the-road naar de kust
| Albert en Brenda hadden van vrienden die in Oman wonen een aantal leuke routes gekregen. Ze wilden via een off-the-road 'track' naar de kust rijden en vroegen of we zin hadden om mee te gaan. 'Tuurlijk' zeiden we. Vanuit het dal zagen we de 'track' omhoog slingeren. Langzaam reden we omhoog; het begin van een spannende rit. Na een uur zetten we de auto's aan de kant van de weg en kon de picknick beginnen. Na de lunch reden we verder de bergen in. Af en toe was het zo steil dat we moesten terugschakelen naar de eerste versnelling. Uiteindelijk kwamen we bij een prachtig uitzichtpunt over het Akdargebergte. Daarna zetten we de daling in. Deze bleek nog steiler en smaller te zijn dan de klim! Beneden aangekomen (Miranda kon eindelijk weer normaal ademhalen) reden we door een mooie wadi naar Awabi. Hier was de weg weer verhard zodat we met een flinke snelheid konden doorrijden naar Masnaah aan de kust. Hier vonden we een kampeerplekje op het strand (NB 23º46.764' OL57º47.102') en hebben we samen gekookt. Na het eten kreeg Gert nog een whisky voorgeschoteld. Het was wederom een geslaagde dag! |  |
 |  |  |
| Picknick | Stukkie omhoog.... | Stukkie omlaag.... |
Via Pakistan naar India
In Iran zijn we veel mensen tegengekomen die via Pakistan naar India reizen. Men krijgt tegenwoordig voor gevaarlijke delen van Pakistan (Baluchistan, West-Pakistan) een politie-escort toegewezen. Hierdoor gingen we twijfelen aan de verscheping, die we in eerst instantie voor ogen hadden (Oman-India). Bovendien was de veerverbinding een stuk duurder dan verwacht en kregen we te maken met een hoop bureaucratie. Voor een verscheping moet je waarschijnlijk nog veel meer betalen dan voor een gewone carferry en ben je dagenlang bezig in de havens met papierwerk. We hebben dan ook besloten met dezelfde veerverbinding (Sharjah-Bandar Abbas) terug te keren naar Iran en van daaruit via Pakistan naar India te rijden.
Op 28 december reden we naar Muscat, de hoofdstad van Oman. Hier wilden we visa voor India, Pakistan en Iran regelen. Na een uur rondgereden te hebben vonden we eindelijk de Pakistaanse ambassade (deze ambassade ligt namelijk buiten het ambassade gebied). Iedereen stond te dringen voor de loketten. Wij hebben ons toen ook maar in de menigte gestort. Dit was alvast een voorproefje voor Pakistan. Eenmaal aan de beurt bleek dat het voor ons niet mogelijk was om een visum te krijgen omdat we geen Omaanse residentie hebben. We moesten eerst naar de Nederlandse ambassade om een brief te halen waarin staat dat men geen bezwaar heeft dat we naar Pakistaan gaan. 'Nee hè', dachten we, 'krijgen we nu weer dezelfde ellende als in Jordanië?'. Toen moesten we dit ook hebben voor Saudi Arabië, maar toen we deze brief eenmaal hadden kregen we nog steeds geen visum. De brief zou een dag later klaar liggen.
Om 5 uur zijn we doorgereden naar As Sifah, een dorpje met een mooi strand en niet zo ver van Muscat. Hier hadden we afgesproken met Albert en Brenda. Waarschijnlijk was het hemelsbreed niet ver, maar omdat we een op een gravelroad met honderden bochten terecht kwamen, arriveerden we pas om 7 uur. In het donker gingen we op zoek naar A en B maar dit bleek niet eenvoudig. Na wat heen en weer gereden te hebben, hard hun naam te roepen en heel lang geclaxonneerd te hebben zijn we maar op het strand gaan staan en gaan koken. Misschien zouden we ze de volgende dag in het licht wel ontdekken. Maar ook de volgende dag zagen we ze niet. Jammer. Na een duik in het water zijn we weer naar Muscat gereden om verder te gaan met onze visa rompslomp. Dit keer naar de ambassade van India. Hier verliep alles heel soepeltjes, na een half uurtje waren we weer weg. We konden ons visum 5 dagen later ophalen. We haalden de brief op bij de Nederlandse ambassade en reden door naar de Pakistaanse. Hier moesten we wat formulieren invullen en de volgende morgen om 9 uur konden we weer terugkomen. Crowne Plaza Hotel
We zijn 's avonds naar het Crowne Plaza Hotel gegaan omdat Albert en Brenda daar een kamer hadden. Ze hadden ons als gast uitgenodigd en we mochten van hun douche gebruikmaken. Maar ook dit keer liepen we ze mis. Omdat we erg veel zin in een douche hadden, hebben we gedaan alsof we gasten van het hotel waren. We zijn naar het zwembad doorgelopen waar altijd wel een douche te vinden is. En jawel, een heerlijke douche! Na een biertje en een wijntje gedronken te hebben zijn we naar onze auto teruggelopen om een overnachtingsplaatsje te zoeken. Hier liepen we Albert en Brenda tegen het lijf. Ze vertelden dat ze de dag ervoor ook iets te laat uit Muscat weggereden waren en op ons gewacht hadden. Tevergeefs, want wij hadden een andere weg genomen zodat we elkaar waren misgelopen. Toen het donker werd zijn ze teruggereden. Ze boden ons nog wat te eten aan en we hebben nog een poos op het terras van het hotel gezeten. Omdat hier moeilijk aan wijn en bier te komen is, hebben we 2 kleine flesjes wijn uit de minibar van hun kamer meegenomen om wat voor oud-en-nieuw te hebben. De volgende morgen hebben we afscheid van Albert en Brenda genomen; hun vakantie zat erop. Albert en Brenda: bedankt voor jullie gastvrijheid!!
Het Crowne Plaza Hotel werd ons vaste stekkie in Muscat. Iedere avond dat we in Muscat waren, zetten we de auto op de parkeerplaats en maakten we gebruik van douche en toilet. 's Avonds namen we plaats in de bar en genoten we van een biertje en een wijntje. Niet goedkoop: hier kost een biertje ca. 3,5 euri en een wijntje 3 euri. Maar dan heb je ook wat! Het hotel heeft een zwembad, tennisbaan, sauna, fitnessruimte, engelse pub, 3 restaurants, live muziek, internetfaciliteiten etc. Toen we een keer gebruik maakten van het internet werd ons kamernummer gevraagd. 'Ehhhh, parkeerplaats!' was ons antwoord. Men maakt er overigens helemaal geen probleem van dat we in de auto slapen. Sommigen vinden het alleen een beetje zielig. Vaak worden we door mensen thuis uitgenodigd. Als we echter uitleggen dat we prima slapen in de auto kijken ze ons bedenkelijk aan. In Oman en de VAE is men - in tegenstelling tot de overige landen die we hebben bezocht - totaal niet gewend is aan budgetreizigers (het ligt niet op de route naar Afrika of India). Goedkope hotels zijn hier dan ook niet te vinden (het leven is hier sowieso duurder!). Vreemde kentekens worden hier zelden waargenomen. Veel mensen komen op je af en vragen waar je vandaan komt. Als je ze vertelt dat je hiernaartoe bent gereden reageren ze erg enthousiast.
De naschok van Bam
Nadat we afscheid namen van Albert en Brenda zijn we teruggegaan naar de Pakistaanse ambassade. Dit keer kwam de consul zelf naar ons toe. Hij vertelde dat alle papieren in orde waren maar dat we terug moesten komen als we Oman verlaten omdat het visa voor Pakistan maar een maand geldig is vanaf de dag van afgifte. Hij wist ons ook te vertellen dat Pakistan veilig is om door te reizen. Daarna bezochten we een internetcafé. Daar vernamen wij het tragische nieuws over Bam. We waren er allebei kapot van. Onvoorstelbaar dat een stad waar we 1 week voor de aardbeving nog waren ineens niet meer bestaat! Wat hebben wij geluk gehad! Toen we naar de Iraanse ambassade gingen voor een transit visum zagen we de vlag halfstok hangen. Allebei voelden we koude rillingen over ons lijf! De man die ons hielp wist niet of het nu mogelijk was om een transit visum te krijgen. We hebben alle formulieren ingevuld en we moesten 10 dagen later terugkomen.
| De Tragedie van BamOp 29 december vernamen wij het tragische nieuws van de aardbeving die zich in Bam heeft voorgedaan. Volgens de nieuwsbladen waren er op dat moment al meer dan 20000 doden gevonden! Direct realiseerden wij ons hoeveel geluk we hebben gehad. Indien de ramp zich een week eerder had voorgedaan waren we er misschien niet meer geweest! Veel van de mensen die we hier hebben gezien leven niet meer. Het is voor ons heel moeilijk hiervan een voorstelling te maken. Sommige mensen hebben we persoonlijk leren kennen. De mensen die werken in het Akbar Guesthouse bijvoorbeeld. Meneer Akbar zei tegen ons toen we vertelden dat we misschien zouden terugkomen (indien we toch zouden besluiten via Pakistan te reizen) 'Inshallah': als God het wil. We hebben begrepen dat hij en zijn directe familie de aardbeving hebben overleefd! Sindsdien heeft het woord 'Inshallah' veel meer betekenis voor ons gekregen; we gebruiken het nu ook vaak. Naast het enorme mensenleed dat de aardbeving heeft veroorzaakt is ook een waanzinnig cultuurmuseum verloren gegaan. We beseffen ons heel goed hoeveel geluk wij hebben gehad, niet alleen omdat wij geen slachtoffer zijn geworden maar ook omdat wij getuigen mochten zijn van de schoonheid van de oude stad. We leven mee met alle mensen die hun dierbaren hebben verloren. Naast de ondraaglijke pijn zal de wond ook in de verre toekomst pijn blijven doen. Er is namelijk ook een hele belangrijke bron van inkomsten (de oude stad trok vele bezoekers per jaar) weggevallen. |
Oud-en-nieuw tussen de schildpadden
De laatste dag van het jaar reden we naar Ras Al Jinz, dat bekend staat vanwege het schildpaddenstrand. We hadden geen zin om weer een gravelweg te rijden dus namen we de hoofdweg van Muscat naar Sur (via Ibra). Toen we in Al Mintirib arriveerden besloten we effe een kijkje te nemen in het Al Raha kamp. Van hieruit worden namelijk expedities georganiseerd door de Wahiba Sands. Op 8 januari zou er weer een groep vertrekken dus daar hebben we ons voor ingeschreven. De Wahiba Sands is een woestijn met mooie oranje zandduinen. Daar moest natuurlijk een fotootje van gemaakt worden. Eentje met de spiegelreflex en eentje met de digitale camera. Gert vergat echter dat de digi niet om zijn nek hing zodat deze in het zand viel. En daar kunnen camera's niet zo goed tegen; er was geen foto meer mee te maken! @$##@%$!!!! Konden we de turtles niet meer digitaal vastleggen! We baalden als 2 stekkers. In Sur probeerden we nog een fotoshop te vinden die de camera misschien kon schoonmaken. Bleek er niet te zijn. Hiervoor zullen we terug moeten gaan naar Muscat.
 |  |
| Onderweg van Al Mintirib naar Al Raha camp | Al Minitrib ligt op het randje van de Wahiba Sands |
Het leek ons een uniek idee om oud-en-nieuw te vieren tussen de schildpadden. Aangekomen in Ras Al Jinz (22º25.461', OL 59º 49.864') bleek echter dat we niet de enige waren met dit idee. Er stonden zo'n tien auto's en er liepen ongeveer 40 mensen rond. We maakten het eerste wijntje open, maakten het avondeten klaar en wachtten op de rangers die ons om half tien zouden komen ophalen. Toen het zover was, was de groep inmiddels gegroeid tot zo'n 100 man! Gelukkig werd de groep opgesplitst in 3 kleinere groepen die ieder hun eigen weg gingen. Na 10 minuten werd de eerste schildpad gesignaleerd in één van de kuilen. Hierin worden normaliter de eieren gelegd. 
Deze schildpad echter vond 35 man om haar heen iets te veel publiek. Na 10 minuten keerde het beest terug naar zee. De tweede liet iets langer op zich wachten; de gids had haar aan land zien komen maar wachtte totdat het dier begonnen was met het leggen van de eieren. Na ongeveer een kwartier mochten we komen. Wow!! Het beest (ca. 1,5 meter lang) lag in een kuil en liet met tussenpozen van ca. 15 seconden een aantal eieren vallen. Vrouwelijke schildpadden komen elke 3 tot 4 jaar aan de kust om eieren te leggen. Ze laat zich door een golf op het strand werpen. Na een pauze van ongeveer 15 minuten kruipt ze met behulp van haar flippers verder het strand op en laat een bijzonder spoor achter. Weer een kwartier later bereikt ze het gebied boven de vloedlijn en gaat ze op zoek naar een geschikte legplaats. Dit kan een kuil zijn die reeds bestaat of een zelf gegraven kuil. Na het leggen van de eieren wordt het gat weer met zand bedekt en keert de schildpad terug naar zee. Alles bij elkaar is ze uren bezig om haar eieren te leggen. Tijdens het spektakel mogen geen flitsers worden gebruikt omdat dit de dieren afschrikt. Filmen dan maar; met behulp van een softwarepakket konden we de foto's hieruit genereren (gelukkig toch foto's). Helemaal onder de indruk liepen we terug naar het kamp. We werden uitgenodigd door een paar 'locals' met Indische 'roots'. Samen hebben we de jaarwisseling gevierd. Om drie uur stapten we ons bed in. We realiseerden ons dat men in Nederland met een glas champagne in de hand stond en massaal vuurpijlen aan het afschieten was. Happy new year!!
Deze schildpad echter vond 35 man om haar heen iets te veel publiek. Na 10 minuten keerde het beest terug naar zee. De tweede liet iets langer op zich wachten; de gids had haar aan land zien komen maar wachtte totdat het dier begonnen was met het leggen van de eieren. Na ongeveer een kwartier mochten we komen. Wow!! Het beest (ca. 1,5 meter lang) lag in een kuil en liet met tussenpozen van ca. 15 seconden een aantal eieren vallen. Vrouwelijke schildpadden komen elke 3 tot 4 jaar aan de kust om eieren te leggen. Ze laat zich door een golf op het strand werpen. Na een pauze van ongeveer 15 minuten kruipt ze met behulp van haar flippers verder het strand op en laat een bijzonder spoor achter. Weer een kwartier later bereikt ze het gebied boven de vloedlijn en gaat ze op zoek naar een geschikte legplaats. Dit kan een kuil zijn die reeds bestaat of een zelf gegraven kuil. Na het leggen van de eieren wordt het gat weer met zand bedekt en keert de schildpad terug naar zee. Alles bij elkaar is ze uren bezig om haar eieren te leggen. Tijdens het spektakel mogen geen flitsers worden gebruikt omdat dit de dieren afschrikt. Filmen dan maar; met behulp van een softwarepakket konden we de foto's hieruit genereren (gelukkig toch foto's). Helemaal onder de indruk liepen we terug naar het kamp. We werden uitgenodigd door een paar 'locals' met Indische 'roots'. Samen hebben we de jaarwisseling gevierd. Om drie uur stapten we ons bed in. We realiseerden ons dat men in Nederland met een glas champagne in de hand stond en massaal vuurpijlen aan het afschieten was. Happy new year!!Drie uur later ging de wekker: we wilden namelijk graag de kleine turteltjes zien. Ca. 55 dagen nadat de eieren zijn gelegd komen ze uit. Het geslacht is afhankelijk van de temperatuur: bij een hoge temperatuur komen meer vrouwtjes, bij een lage temperatuur meer mannelijke schildpadjes uit het ei. De schildpadjes kruipen in enkele dagen naar de oppervlakte van het zand en banen zich in het donker een weg naar de immens grote zee. Waarschijnlijk worden ze aangetrokken door het licht boven de zee. Vervolgens zwemmen ze snel van de kust weg om in veiliger wateren terecht te komen. Slechts 1 à 2 van de 10000 bereikt de volwassen leeftijd van 20-30 jaar. Veel eieren worden door vossen en meeuwen opgegeten. Toen we de kleine schildpadjes naar de zee zagen schuifelen cirkelden er vele meeuwen boven het strand op zoek naar een ontbijt. Boos keken we naar boven en zwaaiden met onze armen om te verhinderen dat er één werd opgegeten. OK, dat is de natuur maar soms wil je nu eenmaal de natuur een handje helpen. Na een lange tijd (waarbij één van de beestjes nog op zijn rug kwam te liggen) bereikten ze eindelijk de zee. We hadden het hele proces gezien: moeder komt aan land om eieren te leggen en het pasgeboren schildpadje keert voor het eerst in z'n leven naar zee. Dit was niet alleen mooi, het was ontroerend!
 |  |  |
| 's Nachts worden de eieren gelegd | Na ca. 2 maanden komen de eieren uit... | .... en dan is het nog een eind lopen naar de zee! |
 |  | |
| Hèhè, dat zit er weer op! | Het schildpaddenstrand in de vroege ochtend |
Om 7 uur zijn we nog een paar uurtjes terug in bed gekropen totdat we door de warmte uit ons bed gesudderd werden. De eerste dag van 2004 wilden we doorrijden naar Tiwi beach (White beach) waar we 2 dagen aan het strand wilden doorbrengen. Onderweg zijn we nog een kijkje gaan nemen in Wadi Tiwi, een prachtige kloof die naarmate we verder reden steeds steiler en nauwer werd. Een pittig ritje maar absoluut de moeite waard. Overal waren palmbomen te zien en kristalheldere poeltjes. Aan het eind van de weg zijn we door het oasedorp naar beneden gelopen. We werden vergezeld door een groep kinderen uit het dorp. Was zweten geblazen, niet omdat we zo'n slechte conditie hebben maar oases zijn een stuk vochtiger dan andere delen van het land. Later op de middag arriveerden we bij Tiwi beach (NB 22º53.588', OL 59º13.314'). Op het strand hadden verschillende expat-groepjes hun kamp opgeslagen. Net als de VAE is ook Oman rijk aan expats uit India en Westerse landen. Vele expats uit westerse landen werken voor PDO, een dochtermaatschappij van Shell. De meesten wonen in Muscat (Al Quom) en brengen hun vrije tijd door in wadi's of op het strand. Met name White beach is erg populair.
 |  |  |
| Het begin van Wadi Tiwi | Man te ezel | Het eind van Wadi Tiwi |
Das lekker!
Reeds twee maal waren we het stofkapje van de achteras verloren en lekte er olie uit de as. Dit euvel deed zich alleen voor als we extreem steile wegen reden. Waarschijnlijk kwam er dan zoveel olie uit waardoor het kapje onder grote druk eraf schoot. 
Gert besloot het oliepeil van de differentieel maar eens te checken. Hij draaide de vulplug open en controleerde of er voldoende olie in het differentieel zat. Simpel klusje maar toen hij de plug er opnieuw opdraaide hoorde hij ineens een plons: de plug was in het differentieel gevallen! Moesten wij weer hebben, een plug met een kapotte schroefdraad! Gert probeerde nog met een ijzerdraadje de plug uit het differentieel te vissen. Maar Gert en vissen is niet echt een goede combinatie! Het kwam erop neer dat we het differentieel moesten openmaken. Das niet zo moeilijk, maar dan? We waren bang om meer kwaad te doen dan goed dus moesten we hulp inschakelen. Maar omdat wij in Oman niet kunnen bellen, (we kunnen wel gebeld worden) hadden we een probleem. Boven ons cirkelden gieren (geen grapje). Gelukkig stond er een Nederlandse familie op het strand: Paul, Karlien en 3 kinderen. Paul zei dat hij zelf ook Landrover reed en kende een dealer in Sur, ca. 50 km zuidelijker. Hij zou de volgende dag de dealer bellen en daarna ons om door te geven hoe laat ze zouden arriveren. Many Thanx!! De volgende dag lieten we zelf de olie uit het differentieel lopen en draaiden de bouten van de kap los. Meer deden we niet want stel dat je de kap er helemaal af haalt en er komt zand in, of nog erger: je krijg de kap er niet meer goed terug op. Toen de monteur arriveerde voelde hij eventjes aan de kap en voilà: daar was de plug. 'Jeetje, dat hadden we zelf ook wel kunnen doen' was onze reactie. Omdat de differentieelkap was verwijderd diende ook de pakking te worden vervangen. Hiertoe moesten we naar de garage in Sur. Na ongeveer 1,5 uur was de klus geklaard. Er werd 70 rial gevraagd, omgerekend 160 euri. Omdat we dit veel te veel geld vonden vroegen we waarom de prijs zo hoog was. Het bleek dat de voorrijkosten erg duur waren (ruim 1 euro per km). Na wat onderhandelen wilden ze ons wel 20 rial (45 euri) korting geven. Voor 50 rial waren we weer uit de problemen. Dit vonden wij een schappelijke prijs. Alleen het probleem waar het allemaal om begonnen was (een lekkende achteras) konden ze niet verhelpen; daarvoor moesten we naar Muscat.
Gert besloot het oliepeil van de differentieel maar eens te checken. Hij draaide de vulplug open en controleerde of er voldoende olie in het differentieel zat. Simpel klusje maar toen hij de plug er opnieuw opdraaide hoorde hij ineens een plons: de plug was in het differentieel gevallen! Moesten wij weer hebben, een plug met een kapotte schroefdraad! Gert probeerde nog met een ijzerdraadje de plug uit het differentieel te vissen. Maar Gert en vissen is niet echt een goede combinatie! Het kwam erop neer dat we het differentieel moesten openmaken. Das niet zo moeilijk, maar dan? We waren bang om meer kwaad te doen dan goed dus moesten we hulp inschakelen. Maar omdat wij in Oman niet kunnen bellen, (we kunnen wel gebeld worden) hadden we een probleem. Boven ons cirkelden gieren (geen grapje). Gelukkig stond er een Nederlandse familie op het strand: Paul, Karlien en 3 kinderen. Paul zei dat hij zelf ook Landrover reed en kende een dealer in Sur, ca. 50 km zuidelijker. Hij zou de volgende dag de dealer bellen en daarna ons om door te geven hoe laat ze zouden arriveren. Many Thanx!! De volgende dag lieten we zelf de olie uit het differentieel lopen en draaiden de bouten van de kap los. Meer deden we niet want stel dat je de kap er helemaal af haalt en er komt zand in, of nog erger: je krijg de kap er niet meer goed terug op. Toen de monteur arriveerde voelde hij eventjes aan de kap en voilà: daar was de plug. 'Jeetje, dat hadden we zelf ook wel kunnen doen' was onze reactie. Omdat de differentieelkap was verwijderd diende ook de pakking te worden vervangen. Hiertoe moesten we naar de garage in Sur. Na ongeveer 1,5 uur was de klus geklaard. Er werd 70 rial gevraagd, omgerekend 160 euri. Omdat we dit veel te veel geld vonden vroegen we waarom de prijs zo hoog was. Het bleek dat de voorrijkosten erg duur waren (ruim 1 euro per km). Na wat onderhandelen wilden ze ons wel 20 rial (45 euri) korting geven. Voor 50 rial waren we weer uit de problemen. Dit vonden wij een schappelijke prijs. Alleen het probleem waar het allemaal om begonnen was (een lekkende achteras) konden ze niet verhelpen; daarvoor moesten we naar Muscat. |  |  |
| Tiwi beach | Kustweg nabij Sur | Kustweg nabij Tiwi |
Wadi Shab
| De volgende dag stond Wadi Shab op het programma. In Wadi Shab aangekomen, moesten we eerst met een bootje de wadi overvaren. Je kunt dit ook zwemmen maar dan kun je je camera niet meenemen. Aan de overkant stonden kinderen die zich als gids aanboden. Wij vonden dat niet nodig maar twee gastjes liepen toch met ons mee. Heel geraffineerd begonnen ze te vertellen over de verschillende planten, vroegen ze waar we vandaan kwamen enz. Eén van de gidsjes - hooguit 9 jaar oud - pakte een bananenblad, vouwde hiervan een bootje en gaf deze aan Miranda. We liepen door naar het einde van de wadi. Hier is een grot waar je naar toe kunt zwemmen. Onderweg passeerden we kleine oasetjes en af en toe moesten we door het water waden. Het laatste stuk moesten we zwemmen, één van de jongens is met ons mee gezwommen, de ander heeft op onze spullen gepast. Achteraf bleek het toch wel handig, 2 gidsjes! Normaal moet je onder water om in de 'cave' te komen maar omdat het water niet zo hoog stond konden wij het hoofd net boven water houden. We moesten wel met het hoofd tussen 2 rotsen door. We hebben even in de grot rondgekeken en zijn toen weer terug gezwommen. Heerlijk om te zwemmen in helder zoet water. Toen we terugkwamen hebben we de jongens een leuke fooi gegeven; wat waren ze blij! We keerden terug naar ons overnachtingplaatsje bij White Beach. |  |
 |  |  |
| Een oase zoals in je fantasie | Wadi Shab | Waden door Wadi Shab |
Dingetjes regelen in Muscat
De volgende dag was het nog 2 uur rijden naar Muscat. Daar aangekomen hebben we eerst ons paspoort naar de ambassade van India gebracht, 's middags konden we deze weer - voorzien van visa - ophalen. 
Toen op zoek naar een zaak waar we onze digi konden laten schoonmaken. Na verschillende doorverwijzingen kwamen we terecht bij de Hewlett Packard dealer. Vol verwachting keken we de man aan toen hij onze camera in ontvangst nam. We legden uit dat er zand in het mechanische deel van de camera (het objectief) was gekomen. Hij pakte een kist en toverde een stofzuiger tevoorschijn! De camera werd gereinigd (zelfs het compartiment van de batterijen!) maar niet zoals wij dat hadden voorgesteld. 'Hij moet toch echt open gemaakt worden' zeiden we. Uit de reactie bleek dat ze dit nog nooit hadden gedaan. De manager vroeg hoe oud de camera was. 'Een half jaar' antwoordden we. 'Maar dan is de camera nog in de garantie en dan mogen we de camera niet openmaken' reageerde de manager. 'Gelukkig' dachten we. 'Waarschijnlijk krijgen we een nieuwe!'. De volgende dag zouden we te horen krijgen hoe dit zou worden afgehandeld. Later die middag hebben we nog 2 fotorolletjes op cd laten zetten zodat we toch nog wat foto's op de wedsite kunnen zetten. We waren inmiddels weer aan een douche toe en zijn het Crowne Plaza Hotel weer inge(s)lopen. Wat kan een mens van een douche genieten! De volgende morgen zijn we teruggegaan naar de HP shop om te vragen wat er met onze camera zou gaan gebeuren. Ze hadden een fax naar europa gestuurd over de eventuele garantie, en het antwoord daarop was dat ze een nieuwe zouden sturen! Het zou een week duren. Lucky us! Daarna zijn we naar de Landrover dealer (NB 23º35.405', OL 58º22.730') gegaan. Zij hebben de achteras uit elkaar gehaald en gecheckt wat de oorzaak was van de lekkage. De oorzaak bleek een kapotte keerring te zijn. Ook hebben ze de remblokjes achter en het brandstoffilter vervangen en de cardanassen gesmeerd. De auto was klaar voor de Wahiba Sands!
Toen op zoek naar een zaak waar we onze digi konden laten schoonmaken. Na verschillende doorverwijzingen kwamen we terecht bij de Hewlett Packard dealer. Vol verwachting keken we de man aan toen hij onze camera in ontvangst nam. We legden uit dat er zand in het mechanische deel van de camera (het objectief) was gekomen. Hij pakte een kist en toverde een stofzuiger tevoorschijn! De camera werd gereinigd (zelfs het compartiment van de batterijen!) maar niet zoals wij dat hadden voorgesteld. 'Hij moet toch echt open gemaakt worden' zeiden we. Uit de reactie bleek dat ze dit nog nooit hadden gedaan. De manager vroeg hoe oud de camera was. 'Een half jaar' antwoordden we. 'Maar dan is de camera nog in de garantie en dan mogen we de camera niet openmaken' reageerde de manager. 'Gelukkig' dachten we. 'Waarschijnlijk krijgen we een nieuwe!'. De volgende dag zouden we te horen krijgen hoe dit zou worden afgehandeld. Later die middag hebben we nog 2 fotorolletjes op cd laten zetten zodat we toch nog wat foto's op de wedsite kunnen zetten. We waren inmiddels weer aan een douche toe en zijn het Crowne Plaza Hotel weer inge(s)lopen. Wat kan een mens van een douche genieten! De volgende morgen zijn we teruggegaan naar de HP shop om te vragen wat er met onze camera zou gaan gebeuren. Ze hadden een fax naar europa gestuurd over de eventuele garantie, en het antwoord daarop was dat ze een nieuwe zouden sturen! Het zou een week duren. Lucky us! Daarna zijn we naar de Landrover dealer (NB 23º35.405', OL 58º22.730') gegaan. Zij hebben de achteras uit elkaar gehaald en gecheckt wat de oorzaak was van de lekkage. De oorzaak bleek een kapotte keerring te zijn. Ook hebben ze de remblokjes achter en het brandstoffilter vervangen en de cardanassen gesmeerd. De auto was klaar voor de Wahiba Sands! 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten